ხშირად გვგონია, რომ სტილი არის ის, რაც მოდურია. რასაც ვხედავთ სოციალურ ქსელებში, ჟურნალებში, ვიტრინებში. ვუყურებთ სხვებს და ვცდილობთ, გავიმეოროთ - თითქოს არსებობს ერთი სწორი ფორმულა, როგორ უნდა გამოიყურებოდეს ქალი.
მაგრამ სტილი სინამდვილეში სხვაგან იწყება.
არა მაღაზიაში.
არა ტრენდებში.
არა სხვის მოწონებაში.
ის იწყება იმ კითხვით, რომელსაც იშვიათად ვუსვამთ საკუთარ თავს:
როგორ მინდა გამოვიყურებოდე?
როცა ტანსაცმელი აღარ არის თამაში
ბევრი ქალი იცვამს ისე, რომ „ ცუდად არავინ იფიქროს“.
„შეფასება მიიღოს“.
„ჩაჯდეს ჩარჩოში“.
და ამ პროცესში ხშირად იკარგება მთავარი - საკუთარი თავი.
როცა ტანსაცმელი მხოლოდ შთაბეჭდილებისთვის გვჭირდება.
როცა ვცდილობთ ვიყოთ ვიღაც სხვა, ეს ყოველთვის იგრძნობა.
საკუთარი ვიზუალური ხმა
ყველას აქვს თავისი ხმა - არა მხოლოდ საუბარში, არამედ ვიზუალურადაც.
ზოგს უყვარს მუქი ფერები.
ზოგს - ფერადი.
ზოგს - სიმარტივე.
ზოგს - დეტალები.
ეს ყველაფერი ნორმალურია.
პრობლემა იწყება მაშინ, როცა საკუთარ გემოვნებას ვღალატობთ, რომ სხვას მოვეწონოთ. შენი სტილი არ უნდა იყოს „მოწონებადი“.
ის უნდა იყოს შენი.
როგორ ვიპოვოთ საკუთარი სტილი?
არ არსებობს სწრაფი პასუხი, მაგრამ არსებობს მიმართულებები:
დააკვირდი, რაში გრძნობ თავს კარგად.
არა ლამაზად - კარგად.
რა გაძლევს თავისუფლების შეგრძნებას?
რა არ გაწუხებს სხეულზე?
რომელი ნივთები გინდა ისევ და ისევ ჩაიცვა?
ეს ხშირად უფრო მეტს გვეუბნება, ვიდრე მთელი ტანისამოსის კარადა.
სტილი არ არის ექსპერიმენტი სხვებისთვის. ეს არის კომფორტი საკუთარი თავისთვის. როცა შენ ხარ მთავარი.
როცა შენი სტილი შენ გიხდება და არა სხვებს, რაღაც იცვლება.
შენ აღარ იხედები სარკეში შფოთვით.
არ ფიქრობ, რას იტყვიან.
არ ეძებ მუდმივად ახალს.
და ეს არის ყველაზე ლამაზი მდგომარეობა.