დგები დილით, იხედები სარკეში და თითქოს ყველაფერი ადგილზეა - სახე, სხეული, სახლი, საქმე, ურთიერთობა. მაგრამ შიგნიდან თითქოს რაღაც არ არის რიგზე. თითქოს საკუთარ ცხოვრებაში სტუმრად ხარ. თითქოს ყველაფერი შენია, მაგრამ შენ აღარ ხარ აქ.
შენ აღარ ხარ ისეთი ჩუმი, როგორც ადრე. აღარ ხარ ისეთი მარტივად შემგუებელი. აღარ შეგიძლია ყველაფრის „გატარება“.
და ამ ყველაფერს ერთი სახელი აქვს: ზრდა.
მაგრამ ზრდა ყოველთვის მშვიდი არ არის.
ზრდა ხშირად უხერხულია.
მტკივნეულია.
და სხვებისთვის - ძალიან არასასიამოვნო.
როცა ქალი იწყებს საკუთარი თავის შეგრძნებას, ის სხვებისთვის რთული ხდება.
როცა ქალი იწყებს კითხვების დასმას, ის „დრამატული“ ხდება.
როცა ქალს აღარ სურს მინიმუმი, მას ეუბნებიან, რომ ზედმეტად ბევრს ითხოვს.
და აქ იწყება ყველაზე მძიმე ნაწილი - შენ თვითონ იწყებ საკუთარ თავში ეჭვის შეტანას.
ნუთუ მართლა ზედმეტად ემოციური ხარ?
ნუთუ მართლა ბევრს ფიქრობ?
ნუთუ მართლა არ შეგიძლია უბრალოდ გაჩუმება და გაგრძელება?
ჩვენ ასე გავიზარდეთ.
ჩვენ გვასწავლეს, რომ კარგი ქალი არ უნდა აწუხებდეს.
არ უნდა ითხოვდეს.
არ უნდა აჩერებდეს.
არ უნდა ამძაფრებდეს.
ჩვენ გვასწავლეს, რომ სიყვარული ნიშნავს მოთმენას.
რომ ურთიერთობა ნიშნავს საკუთარ სურვილებზე უარის თქმას.
რომ სიძლიერე ნიშნავს ჩუმად ყოფნას.
და ასე ვსწავლობთ ცხოვრებას საკუთარი თავის გარეშე.
ვიწყებთ სხვისი ემოციების მართვას, საკუთარი გრძნობების დამალვას, სხვისი კომფორტის დაცვას, საკუთარი საზღვრების ხარჯზე. და ამას ვეძახით სიმწიფეს. სინამდვილეში კი ეს არის თვითგანადგურება.
შენ ყველას უგებ.
ყველას ამართლებ.
ყველასთვის პოულობ ახსნას.
მაგრამ შენთვის?
როდის ჰკითხე საკუთარ თავს ბოლოს, მართლა როგორ ხარ?
არა ისე, როგორც სხვებს პასუხობ - „კარგად“, „ნორმალურად“, „ყველაფერი რიგზეა“.
არამედ მართლა.
შენ ხომ აღარ ხარ ის გოგო, რომელსაც ყველაფერი შეუძლება.
შენ ახლა ქალი ხარ, რომელსაც რაღაც აღარ შეუძლია.
და ეს ნორმალურია.
შენ აღარ შეგიძლია იქ ყოფნა, სადაც არ გისმენენ.
შენ აღარ შეგიძლია ურთიერთობაში ცხოვრება, სადაც საკუთარი თავი უნდა შეამცირო. შენ აღარ შეგიძლია სიყვარული, რომელიც გტკენს.
და როცა ამას ამბობ, გეუბნებიან, რომ შეიცვალე.
და მართალია.
შენ შეიცვალე.
შენ გაიზარდე.
მაგრამ ზრდა არ ნიშნავს გამკაცრებას.
ზრდა ნიშნავს სიმართლესთან ახლოს ყოფნას.
შენ აღარ გინდა ურთიერთობა, სადაც მუდმივად უნდა დაამტკიცო, რომ იმსახურებ.
შენ აღარ გინდა სივრცე, სადაც შენი ემოციები ზედმეტად ითვლება.
შენ აღარ გინდა ცხოვრება, სადაც შენი საჭიროებები მეორეხარისხოვანია.
და ეს არ არის ეგოიზმი. ეს არის საკუთარი თავის დაბრუნება.
რთული არ არის სხვისი დატოვება. ყველაზე რთულია საკუთარი თავის არჩევა იმ სამყაროში, სადაც ქალებს გვასწავლეს, რომ თავი ბოლოში უნდა დავაყენოთ.
შენ არ ხარ რთული ქალი.
შენ უბრალოდ აღარ ცხოვრობ სხვისი კომფორტისთვის.
და ეს არის ის ადგილი, სადაც შენი ნამდვილი ძალა იწყება.