სიმართლე რომ ვთქვათ, უმეტესობას გარდერობი არ გვახარებს.
სავსეა, მაგრამ მაინც ვამბობთ: „არაფერი მაქვს ჩასაცმელი“.
ეს არ არის იმიტომ, რომ ნივთები არ გვაქვს.
ეს იმიტომ ხდება, რომ ბევრი მათგანი ჩვენ არ ვართ.
ჩვენ ვყიდულობთ რაღაცებს იმიტომ, რომ:
ლამაზი იყო სხვაზე
ტრენდშია
ფასდაკლება ჰქონდა
„იქნებ ოდესმე დამჭირდეს“
და მერე ეს ყველაფერი კიდია კარადაში და ჩვენზე არაფერს ამბობს.
გარდერობი როგორც განწყობის სივრცე
კარგი გარდერობი არ არის დიდი.
კარგი გარდერობი არის ისეთი, რომ დილით გახსნი და გინდა ჩაიცვა.
არა იმიტომ, რომ „მოგიწევს“.
არამედ იმიტომ, რომ გინდა.
როცა რამეს ყიდულობ, ჰკითხე საკუთარ თავს:
„ეს მე ვარ?“
არა: „ეს მოდურია?“
არა: „ეს სხვას მოეწონება?“
არამედ: ეს მე ვარ?
თუ პასუხი ბუნებრივად მოდის - აიღე.
თუ იწყებ თავის დარწმუნებას - დატოვე.
ჩვენ ხშირად ვყიდულობთ მომავალისთვის
ვყიდულობთ ნივთებს ქალისთვის, რომელიც ჯერ არ ვართ.
„როცა გავხდები…“
„როცა უფრო თამამი ვიქნები…“
„როცა უფრო თავდაჯერებული გავხდები…“
მაგრამ ცხოვრება ახლა ხდება.
შენი გარდერობი უნდა ეკუთვნოდეს იმ ქალს, ვინც დღეს ხარ.
არა იმას, ვისაც მომავალში წარმოიდგენ.
პატარა ცვლილებები, დიდი ეფექტი
გარდერობის შეცვლა არ ნიშნავს ყველაფრის გადაყრას.
ხანდახან საკმარისია:
რამდენიმე ნივთის მოშორება, რომელიც აღარ გიხდება
რამდენიმე ისეთი ნივთის დამატება, რაც გიხარია
და ცოტათი სიმსუბუქე
როცა კარადას ხსნი და არ გღლის - ეს უკვე წარმატებაა.
შენი გარდერობი არ უნდა იყოს მუზეუმი.
ის უნდა იყოს ცოცხალი.
ის უნდა გეხმარებოდეს დილას.
გაძლევდეს სიმშვიდეს.
და გეუბნებოდეს: „შენ საკმარისი ხარ“.